zaterdag, november 25, 2017

Ende Gelände 2016 – Grenzen verleggen

Na de goede verhalen van vorig jaar gehoord te hebben was Ende Gelände 2016 weer een absolute topper! Als je met zo’n fantastische groep mensen samen de strijd aan gaat, dan geeft dat weer zo veel nieuwe energie! We kennen allemaal het gevoel wel, de strijd tegen klimaatverandering en de energietransitie die veel en veel te langzaam gaan, dat roept af en toe de nodige frustraties op. Volgens mij is er niets beters om je frustraties lekker te laten botvieren en je batterij weer helemaal op te laden dan aan een actie deel te nemen zoals deze!

Voor mij was het de eerste keer dat ik aan zo’n ‘civil disobedience’ actie deel nam. Wel was ik afgelopen december nog naar Parijs geweest voor de COP. Dat was met een zelfde groep mensen, de spanning was daar met de staat van beleg ook zeker hoog te noemen. Gelieerd aan 350/Fossielvrij zouden we ondanks een verbod gaan demonstreren. Uiteindelijk werd de demonstratie gelegaliseerd en verliep alles vreedzaam.

De busreis en het kamp in Lausitz straalden de zelfde sfeer uit als in Parijs, een sfeer met allemaal klimaatvrienden vol met strijdlust. Op vrijdag kon ik nog een beetje relaxen. Door de info, actie en legal trainingen was er genoeg te doen. Belangrijk was het zoeken naar een buddy en het formeren van een affinity group. Hierdoor kom je er nooit alleen voor te staan en verloopt de communicatie een stuk beter. De ervaren mensen hadden dat gelijk al voor mekaar en gingen die zelfde dag nog aan de slag. Door deze vroege en massale actie was er weinig politie op de been en was de actie volkomen geslaagd. Geniaal!

Zaterdag begon voor mij de actie. Met bussen gingen we richting bruinkoolcentrale Schwarze Pumpe. Bij het marcheren naar het spoor toe zette de politie netjes de wegen voor ons af, in het kader van “leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker”. Eerst blokkeerde onze blauwe vinger de westelijke aanvoerlijn op een viaduct met zo’n 800 man. Om tijd te doden zwaaide ik naar automobilisten waarvan de meeste netjes terug zwaaiden. Je vriendelijke gezicht laten zien aan de lokale bevolking is altijd goed. Omdat een grote oranje vinger ons af kwam lossen, gingen we ons kamp ten oosten van de centrale op zetten. De actie begon al effect te sorteren, want uit een van de schoorstenen kwam geen rook en CO2 meer!

Een periode gebeurde er niet veel en we wilden zien wat er achter een bocht te zien was. Na wat lopen stond daar dus wel een volle trein met kolen te wachten! Anderen wilden ook meer doen en er werd besloten de centrale zelf in te gaan met een grote groep. De sfeer werd snel daarna grimmiger toen de politie onze westelijke flank begonnen te blokkeren. Door de bosjes waren 7 politiebusjes zichtbaar. Met het invallen van de avond vertrokken ze gelukkig ook weer.

Maar wat nu? De avond begon in te vallen en dan moet je beslissen hoe lang je wilt blijven. Enige aantallen gingen al weer terug naar het kamp toe waardoor ons aantal hard achteruit begon te gaan. We waren daar hard nodig! Gelukkig had ik er een beetje rekening mee gehouden en had warme kleding mee genomen. Wees dus voorbereid op onverwachte dingen. Na overleg in onze affinity group besloten we ook wat langer te blijven.

Het is continue grenzen verleggen. Dachten we net nog s’avonds weg te gaan, denken we nu al weer aan overnachten! Met wat hulp van wat takken konden we een leuke slaapplek creëren. Gelukkig kregen we ook supplies vanuit het kamp vandaan en werd zelfs mijn eigen slaapzak opgestuurd. Op mijn rieten zak en rugzak was ik voldoende van de grond geïsoleerd om nog redelijk te kunnen slapen in de koude nacht. Wel gaaf om zo te slapen, omhoog te kunnen kijken naar de sterren zo dicht tegen je maatjes aan.

De volgende ochtend bleek de bewaking en politie weg te zijn. Snel even een kijkje nemen in het kolen-losstation om wat fotootjes nemen. Omdat er camera’s hingen bleef ik er maar niet zo lang. En dat was maar goed ook, want nog geen minuut later kwam de bewaking al opdraven en maakte we dat we weg konden komen. Onze 350 fotograaf werd dringend gevraagd naar zijn perskaart, maar die liep snel zwijgend weg van een nukkige beveiliger. Ondertussen was ons aantal tot onder de 100 gedaald en hadden we broodnodige versterking nodig. Die kwam gelukkig ook en ze werden door ons al zingend en enthousiast binnen gehaald.

In de middag werd het nog mooier toen een compleet zangkoor aan kwam lopen en een compleet concert weg gaf. Ze bespeelden ook nog verschillende instrumenten. Je kan zoiets niet bedenken! Regelmatig was er een vergadering met 1 persoon van iedere affinity group. Er werd een besluit genomen om op 15:00 de actie te laten beëindigen. Dat duurde bij ons wat langer omdat verscheidene mensen zich wilde vastketenen aan de rails, en het in de vergaderingen niet duidelijk was wie ze wilde gaan helpen. Uiteindelijk waren we na een uur klaar om te vertrekken richting de oranje vinger. Helaas werd onze route geblokkeerd door de politie en besloten we om er door heen te breken! Onder luid geroep van “Ende Gelände” marcheerden we op de politie af. Ik zat redelijk vooraan en duwde tegen degene voor me precies zoals ik in de training had geleerd. Helaas was het viaduct erg smal en het grind dik en los, we kwamen amper vooruit. Opeens viel er een groot gat en dook ik er in. Samen met nog 6 anderen kwamen we er door heen en zetten we het op een lopen. Toen ik achterom keek zag ik de politie druk spuiten met pepperspray en was de groep gestopt. Ook kregen ze backup die achter ons aan kwam waardoor we hard moesten lopen. Nu loop ik niet hard maar wel hard genoeg voor de politie. Onder het viaduct kwam een hele rij politiebusjes aanrijden die ons zagen lopen. Ik zag hoe een massa aan politieagenten uitstapten en ons de pas wilden afsnijden. Iedereen en ook mijn buddy vlogen daarom snel de bosjes in waar we niet verder konden door een hoog hek. Snel bedacht ik me nog om het geheugenkaartje van mijn camera om te ruilen met een lege, en het volle kaartje in een lastig te vinden vakje te stoppen.

Niet lang daarna werden we opgepakt. Mijn prachtige vlag van Fossielvrij waar ik nog steeds mee liep moest ik ook afgeven. Van alle arrestanten kreeg ik nr.1 en werd van mijn tas afgedaan en werd ik gefouilleerd. Zoals ik geleerd had gaf ik mijn naam niet af, en beantwoordde geen enkele vraag. Kijkend in de commandowagen zag ik dat ze het vreemd vonden dat er geen foto’s op mijn camera stonden. Ook zag ik dat ze mijn geheime vakje compleet over het hoofd zagen. In het arrestantenbusje kwam ik tegenover mijn buddy te zitten, maar we zeiden verstandig genoeg niets. In het busje was de sfeer heel relaxed en er werd af en toe wat gezongen. Gearresteerd worden is ok!

Na 35 minuten rijden kwamen we aan in Cottbus. De agenten waren heel vriendelijk en lieten ons even naar het toilet gaan. Dat was een mooie gelegenheid om snel al het bruinkoolstof van mijn gezicht en handen af te spoelen. Er werd weer een foto genomen die ze nodig hadden voor de interne procedure. De eerste snelle ondervraging liep al gelijk geweldig. Do you speak Deutsch? No, I speak Dutch. Sorry, I ask again, do you speak Deutsch? No, I speak Dutch. Ok, so you speak Deutsch. Verder nog op vragen als wat is je naam en waar woon je zei ik, I have nothing to say. Dus waren ze heel snel klaar met me en brachten me weg in een cel met 5 anderen die lekker warm en verlicht was. Mijn slaapzak mocht ik mee de cel in nemen en de sfeer was heel ontspannen. In de cel heb ik een hele leuke tijd gehad, 2 celgenoten waren op hun handen aan het lopen. Een ander was body muzikant en leerde ons ook spelen waardoor een heel concert ontstond. Ook speelde ze Ninja en het was er gewoon een dolle boel. Aan een van hun die mocht bellen naar het legal team gaf ik mijn nummer door waardoor ze als het goed is wisten waar ik zat. Vreemd genoeg werd mij geen telefoontje aangeboden, ook mocht ik het geven van vingerafdrukken gewoon weigeren. Via die telefoontjes kwam er allerlei informatie door dat er nazi’s rondhingen in Proschim en dat de sfeer daar grimmig was. In de cel heb ik prima geslapen (beter als die arme mensen in het kamp in hun koude tentjes). Toen ze me met moeite wakker kregen was het 03:00 in de nacht en moest ik zo snel mogelijk het bureau uit. Buiten wachtte een legal team en 20 andere mede ex-gevangenen op me en werd met luid applaus ontvangen. Warme thee en soep stond klaar voor me. Een voor een kwamen we allemaal vrij. Vervoer was ook geregeld en ik was een uur later terug in het kamp. Wel nog even een uurtje pitten met een geleend matje van de info tent voor om klaar te zijn voor de bus van 07:00. Iedereen was blij me weer te zien en dat het goed met me ging. Aan de overkant bij de bussen zag ik mijn buddy weer die ik even een goede hug gaf.

Al met al vertrok ik met een voldaan gevoel. Voor het eerst in de geschiedenis hadden we een bruinkoolcentrale plat gelegd!! Onder de 50% kon de centrale geen stroom meer leveren. Hij sluimerde nog wel op 20%, dat konden we ook niet verhinderen. In de actie blijk je steeds weer je grenzen te kunnen verleggen. Je raakt aan een situatie gewend, en omdat je zo tot op het bot toe gemotiveerd bent rek je je eigen grenzen steeds verder op. Je leert je zelf beter kennen. Alhoewel, in de spectrum analyses gaf ik steeds aan geen probleem te hebben om gearresteerd te worden, in de praktijk kwam dat ook wel uit, het is niet zo spannend als dat het lijkt.

Zonder twijfel ga ik bij volgende acties, die heel hard nodig zijn, weer mijn grenzen verleggen. Heb er nu al zin in!

Bruce Lee (alias)

Met totaal 3500 mensen, deden we veel en veel meer . . .